Mens en paard dienen hun zwaartepunt continu boven elkaar te houden.

Als je een paard in de nok van het dak aan een touw ophangt, bij wijze van spreken, dan zul je merken dat het paard in evenwicht hangt als het touw net achter zijn voorbenen om zijn buik zit. Er hangt dan evenveel gewicht links als rechts van het touw. Dit evenwichtspunt van het paard is tevens het zwaartepunt. Het paard zal zijn binnenachterbeen onder dit zwaartepunt moeten leren plaatsen om zichzelf en de ruiter goed te leren dragen.

Bij de mens zit zijn eigen zwaartepunt, evenwichtspunt en krachtcentrum ook in het midden, ter hoogte van de navel, tegen de ruggengraat aan.

De kunst van het paardrijden is altijd het zwaartepunt van de ruiter boven die van het paard te houden:

Belangrijk daarbij is dat we leren onze voeten onder ons zwaartepunt te houden om ons eigen evenwicht te houden. Paardrijden is niet zozeer ’zitten’ op het paard maar meer een soort  ’’staan’’ in een Japanse vechthouding.