''Hoe komt het dat mijn paard niet aan de teugel wil lopen en niet na wil geven?''

Dat komt door het verkeerd gebruik van rug- en buikspieren en door verkeerd gebruik van de achterhand. Als het paard zijn rugspieren aanspant en kort maakt en met zijn achterhand niet ondertreedt kan het paard niet nageeflijk lopen in zijn hoofd-halshouding.

Als de ruiter de rug van het paard laat ontspannen en de achterhand laat werken en de juiste spieren traint, dan wordt de fraaie hoofd-halshouding door het paard als het ware ''geschonken'' aan de ruiter. Door een correcte vorming van rug en achterhand vormt de hals zich automatisch in de goede houding.

Door het paard van achteren naar voren te werken, komt het paard als het ware ''in de hand''. Er ontstaat een fraaie nageeflijke paardenhals. Deze hals laat zich ook onmiddelijk strekken op vraag van de ruiter en zoekt als het ware altijd de ruiterhand op.

Een paard dat ''aan de teugel'' wordt gereden, wordt soms in elkaar getrokken, waarbij het paard soms ook nog eens getrakteerd wordt op een hulpteugel (slof, bijzet).  De nadruk ligt er dan op op de vorming van de hals en niet zozeer op de vorming van het lichaam (de rug en de achterbenen).

Wie teveel met zijn handen werkt en de paardenhals ''in de krul'' werkt, verstikt als het ware de rug en de achterhand. De ruiter rijdt als het ware met de handrem erop. Psychisch is dat voor het paard moeilijk te begrijpen.

Het is bij nageeflijkheid niet voldoende dat het paard alleen nageeft in zijn nek en ''aan de teugel loopt''.

Hij moet nageven en loslaten langs zijn hele wervelkolom. De hele wervelkolom met soepel zijn, zodat het paard kan inbuigen naar links en naar rechts en zich naar boven kan welven zodat de bovenlijn lang wordt.