Dit is met het blote oog (bijna) niet te zien.

Filmpje: www.naturhov.dk

Op dit stilstaande beeld is helemaal goed te zien dat het paard tijdens de draf zijn volle gewicht enkel op het linkervoorbeen draagt.

Er is geen diagonale samenwerking tussen het linkervoorbeen en het rechterachterbeen. Beide benen zouden tegelijk de grond moeten raken en gelijktijdig het lichaam moeten ondersteunen. Nu loopt het paard teveel op de voorhand.

Op de foto is nog meer te zien:

• Het linkervoorbeen been staat niet verticiaal recht, maar schuin naar achteren onder de massa.
• Het voorbeen wordt bovendien in gestrekte stand aan de grond gezet, waardoor de pezen en gewrichten zwaar belast worden. 
• Het linkerachterbeen heeft de neiging om niet midden onder de massa, maar achter het zwaartepunt geplaatst te worden en komt dan niet tot dragen.
• Het rechtervoorbeen is al lager, meer richting de grond, dan het linkerachterbeen.
• Het paard stuwt de massa over het zwaartepunt en zal daarbij met het volle gewicht op het rechtervoorbeen landen.

Gevolgen:

• Het vloeiende verloop van de draf wordt verstoord, omdat het landende voorbeen een terugwaardse schok veroorzaakt. 
• De belasting op de voorbenen is hoog en kan een vroegtijdige slijtage veroorzaken.
• Door de ''schokken'' is het moeilijk doorzitten voor de ruiter. 
   

Daarom is het belangrijk om de achterhand van een paard te stimuleren tot ondertreden en vervolgens tot dragen door het overnemen van het gewicht van de voorhand. Als de verende achterhand de last overneemt voorkomt dat slijtage aan de voorbenen en kan de ruiter ook weer lekker doorzitten.

Foto: uit het boek ''Het dressuurrijden'' van Richard L. Wätjen, 1964