Oorzaak

Het paard bleek enorm links gebogen, dus had een natuurlijke buiging naar links. Dat betekent dat de korte stijve spieren van dit paard aan de linkerkant zitten en de lange slappe spieren aan de rechterkant.

Als een linksgebogen paard naar rechts moet buigen om af te wenden of om een volte te rijden dan komen de korte, stijve, sterke spieren aan de linkerkant in opspraak omdat ze moeten rekken en strekken.

Een niet recht gericht paard laat zich alleen naar de kant van de natuurlijke buiging buigen dus naar links en weigert te buigen naar rechts. In milde gevallen zal het paard toch afwenden maar zich op de binnenschouder laten vallen maar dit paard besloot helemaal niet naar rechts te willen lopen vanwege de spanning in zijn lijf. Een slofteugel om het paard in een houding te laten lopen verergert de spanning in de rug van het paard vandaar dat de problemen erger werden.

V.w.b. het aparte beslag: een linksgebogen paard zal altijd op zijn rechtervoorbeen meer gewicht dragen. Blijft het paard in zijn natuurlijke scheefheid onder de ruiter lopen dat zal op den duur overbelasting optreden. Het paard zal dan de draagfase van dit been kort willen maken en het linker voorbeen dat minder gewicht hoeft te dragen zal dan langer op de grond staan. Apart beslag is slechts symptoombestrijding, de oorzaak moet weggenomen worden door het gewicht gelijk te gaan verdelen over alle benen (horizontaal evenwicht) en dat kan door het paard recht te richten, zowel in zijn lijf als t.o.v. de grond (verticaal evenwicht).

Oplossing: rechtrichten

Allereerst hebben we het paard het paard in stilstand bekeken: duidelijk was te zien dat dit paard linksgebogen was, hij droeg meer gewicht op rechtsvoor en zijn linkerheup stond hoger. Ook zakte het zadel naar rechts.

Daarna werd het paard gelongeerd. Doordat het paard lange tijd met slof was gereden liep het paard in een zg. ’’fraaie’’ doch zeer vaste houding. Door het paard recht te richten aan de longe kon het paard zijn rug los te laten en met zijn neus voorwaarts neerwaarts te gaan lopen. Toen de volte aan de longe rechtsom geen probleem was en het paard met een losgelaten rug, met regelmatig passen en taktmatig liep was het tijd om erop te gaan.

Vanuit zijn verleden en vastgeroeste patronen had dit paard de neiging om zijn rug aan te spannen maar door het paard ook nu recht te richten kon het paard zijn rug loslaten en voorwaarts neerwaarts gaan lopen en vanuit zichzelf de rechterbuiging aannemen. Afwenden en voltes vormde geen probleem meer voor dit paard.

Daarna was het de beurt aan de eigenaresse om het paard te berijden op dezelfde manier: het paard liep voor het eerst sinds jaren losgelaten, ontspannen, regelmatig en vrijwillig op de rechtervolte onder deze ruiter!