Paard en ruiter ondergaan een continu leerproces tijdens de rijkunstige opleiding. 

Zeker bij ruiter die een snelle groei doormaken, komt deze grafiek vaak voor. Elke 'groei' moet dus bevestigd raken en dankzij de 'downs' leert de ruiter wat bevestigd is en wat niet.

Ik zie bij mijn leerlingen soms dat een ruiter teleurgesteld is als het even wat minder gaat. De ruiter krijgt dan wel eens het gevoel dat het de verkeerde kant op gaat. Maar als we dan naar de ontwikkeling over een langere periode kijken en terugdenken aan het niveau van de eerste les, dan zit er over de gehele linie altijd een opwaartse lijn in. 

Ook bij de training van de paarden komt de 'leergrafiek' veel voor. Ik train elke dag gemiddeld 5 paarden, waarbij er altijd wel eentje ''up'' gaat, de ander met stip stijgt, de volgende op hetzelfde niveau blijft en er altijd wel eentje ''down'' gaat. Maar over een langere periode bezien ontwikkelt elk paard met een stijgende lijn, waarbij hij geleidelijk aan steeds op een hoger niveau komt.

Ruiters die goed trainen zullen altijd terugvallen op hun basis (de zwarte tredes) en niet in een zwart gat vallen. Zolang je maar volgens de logische stappen van de gymnastiek blijft werken, zul je er altijd sterker uitkomen.

Moraal van dit verhaal: laat je niet door een ''dipperiode'' uit het veld slaan!