headershadow

Latest Blogposts

Doel

Overal ter wereld is er dezelfde wens: op de paarden te rijden en met de paarden één te worden. Harmonie tussen paard en ruiter is al eeuwen het ideaal en het middel om tot grote en grootste prestaties te komen.

Doelgerichte rijkunst

Academische-RijkunstVroeger was harmonie tussen paard en ruiter onontbeerlijk en was een wendbaar, buigzaam en gehoorzaam paard van levensbelang.

Belandde je met een op hol geslagen paard in vijandelijk gebied, dan kostte je dat je leven.

Daarom werd het paard goed en zorgvuldig getraind om in oorlogen, tweestrijd, veldslagen en krijgstochten met zijn ridder, koning of vorst gehoorzaam, als een centaur, verzameld op de achterhand snelle manouvres te kunnen maken.

Rijkunst bevrijdt van het doel

Academische-RijkunstRond 1700 verdwenen de vorsten van het front en werd de rijkunst als kunst beoefend.

Maar omdat iedereen ook in de praktijk ruiter was en dagelijks samenleefden met de paarden om te reizen, te jagen enz. werden de juiste principes in de training toegepast.

Dus de dressuur leidde tot goed geschoolde, wendbare, verzamelde paarden die op elegante wijze de moeilijkste oefeningen konden uitvoeren.

.

.

Rijkunst vervreemd van het doel

Na de tweede wereldoorlog werden de eerste burger-rijverenigingen opgericht. Later ontstonden er overal maneges en pensionstallen. De instructeurs kwamen vaak uit het leger en drilden hun leerlingen vals vanouds. Wedstrijden waren oorsprongeklijk een militaire aangelegenheid. De linkerhand voerde de teugels, de rechterhand bediende het wapen. Maar ook dit veranderde snel. Paardrijden werd een competitiesport met een tweehandige teugelvoering. Van oorsprong was de dressuur er voor het paard, nu werd dit omgekeerd.

Meer mensen dan ooit tevoren kunnen zich nu een eigen paard permitteren en paardrijden is inmiddels een populaire vrijetijdsbesteding. Het grote verschil met toen is, dat destijds elke ruiter die de rijkunst beoefende tegelijkertijd ook een praktiserend ruiter was: reizen en jagen deed men te paard. Daarmee kon de rijkunst niet vervreemden. De alledaagse omgang met paarden ontbreekt heden ten dage waardoor we niet alleen van het doel bevrijdt zijn maar ook soms enorm vervreemd:

Het blijkt dat veel mensen meer genieten van de verzorging van hun paard dan van het erop rijden. Voor sommigen ontstaat dan een strijd die met veel verschillende hulpteugels en bitten wordt uitgevochten. Niet omdat met dan wil, maar omdat men niet anders weet en kan of omdat het er nu eenmaal bij schijnt te horen. Soms wordt met kracht en geweld een paard in een onnatuurlijke houding gedwongen en op de voorhand gereden met alle gevolgen van dien:

Academische-Rijkunst Academische-Rijkunst Academische-Rijkunst
Academische-Rijkunst

Dit paard was langdurig met slofteugel gelongeerd op een kleine volte in een onnatuurlijke houding. Het paard had een dubbelgebroken trens in zijn mond, maar ook een trens kan dus messcherp zijn in verkeerde handen. De wonden zijn een week oud, dus je kunt nagaan hoe ernstig het is geweest.

Met slecht getrainde paarden en gebrek aan harmonie zouden we het in vorige eeuwen nooit hebben overleefd! Het beoefenen van de rijkunst kan op een ontspannen manier gebeuren. We hebben het voorrecht om onszelf en ons paard te bekwamen in de dressuur met niets anders ten doel dan een prettige en zinvolle besteding van onze vrije tijd, net als in de barokke tijd. Het paard heeft ons door onze geschiedenis gedragen en mede onze cultuur bepaald. Daarmee zijn wij heden ten dage ook dragers van het Europese erfgoed.

Dressuur als afgeleide van de natuur

De academische rijkunst gaat nooit tegen de natuur van het paard in en wil slechts de natuur vervolmaken.

Alle oefeningen uit de academische rijkunst kan het paard in principe uitvoeren, omdat deze oefeningen van de natuur zijn afgeleid.

Een veulen kan dezelfde ’kapriolen’ laten zien als een volledig afgericht hogeschoolpaard.

Een jonge hengst zal bij het spelen een complete sessie van alle dressuuroefeningen tonen, van de passage tot de hogeschoolsprongen.

PaardenBegrijpen PaardenBegrijpen

Door geleidelijke en adequate gymnastiserende oefeningen kan het paard zijn natuurlijke krachten, spierstelsel en vaardigheden ontwikkelen, zodat hij met gemak en met plezier, ongedwongen en vrijwillig zijn natuurlijke ‘kapriolen’’ en bewegingen op verzoek van de ruiter kan laten zien.

Het doel van de academische rijkunst is om het paard deze korte, mooie momenten op verzoek van de ruiter langduriger te laten tonen. Door de gymastisering zal het paard uiteindelijk ook op de geringste aanwijzingen van de ruiter zijn mooie bewegingen uitvoeren, die hij anders uit zichzelf alleen tijdens momenten van opwinding en emotie zou uitvoeren.

”De rijkunst is bedoeld om de natuurlijke bewegingen van het paard te vervolmaken en het paard zover te brengen dat het in staat en bereid is deze bewegingen (die het paard in vrijheid uitsluitend bij emotionele opwinding zou maken) op commando van de ruiter uit te voeren.” Gustav Steinbrecht

Doel van de academische rijkunst

Academische-RijkunstDe academische rijkunst heeft als doel de natuurlijke talenten, krachten en vaardigheden van het paard te ontwikkelen tot het hoogst mogelijke niveau, zonder de regels van de natuur te negeren door:

  • Het gebruik van systematische gymastische oefeningen om het paard zijn fysieke en psychische welzijn te ontwikkelen.
  • Het gebruik van dressuur voor het paard en niet het paard voor de dressuur.
  • Het kijken naar dressuur als een kunstvorm, dat mens en paard de mogelijkheid geeft een taak in hun leven te geven die uitgevoerd kan worden met waardigheid tot op hoge leeftijd.
  • Het vergroten van de circel met degene die zich verbonden voelen met deze kunstvorm.

Door geleidelijke oefeningen kunnen de natuurlijke krachten en vaardigheden tot het uiterste ontwikkeld worden. Dankzij de gymnastiserende oefeningen zullen sterke kanten zich ontwikkelen ten gunste van de zwakkere. En de zwakkere kanten zullen door regelmatige oefeningen versterkt worden.

Zelfs verborgen kwaliteiten kunnen tijdens de training aan het licht komen! Het paard heeft namelijk een natuurlijke hang naar comfort, zodat talenten soms niet zichtbaar zijn in het begin.

De academische rijkunst wil het paard tot een goed gebruikspaard ontwikkelen, zodat hij ons ook in het bos, op de weg, aan het strand, op een goede manier kan bewegen en in principe dezelfde oefeningen kan laten zien als in de rijbaan.

De academische rijkunst zorgt voor verhoging van het prestatievermogen, verbetering van het uiterlijk en verlenging van de arbeidsgeschiktheid van het paard.

Het ideaal van de academische ruiter

Academische-RijkunstHet ideaal van de academische ruiter is om zijn paard uit te balanceren, zijn paard licht in de voorhand maken en te laten buigen in de hurken, terwijl het paard altijd zoekt naar de ruiterhand in een voorwaarts-neerwaarts stretchend contact.

De ruiter begeleidt de heupen van het paard tussen zijn benen en de schouders van het paard tussen zijn teugels. De kandare wordt op één hand gereden.

Het voornaamste doel is om het paard soepel te houden. Het hoofd wordt correct geplaatst ten opzichte van de heup, zo dat de vorm van de ruggengraat tussen de schedel en de heup de mogelijkheid heeft tot continue buiging in een staat van ontspannen activiteit.

De voornaamste hulp is het zwaartepunt diep in de buik van de ruiter, dat samensmelt met het paard, zoekende naar de Centaur.

0 reacties op “Doel

Plaats een reactie


*